Kimistët përgatisin një mënyrë për të hequr mikroplastikën duke përdorur bamjet

Ekstraktet e bamjeve dhe bimëve të tjera rrëshqitëse që përdoren zakonisht në gatim mund të ndihmojnë në largimin e mikroplastikës së rrezikshme nga ujërat e zeza, thanë shkencëtarët.

Hulumtimi i ri u prezantua në takimin pranveror të Shoqatës Amerikane Kimike ofron një alternativë ndaj kimikateve sintetike të përdorura aktualisht në impiantet e trajtimit që mund të paraqesin vetë rreziqe për shëndetin.

“Për të ecur përpara dhe për të hequr mikroplastikën ose çdo lloj materiali tjetër, ne duhet të përdorim materiale natyrore që nuk janë toksike,” tha hetuesi kryesor Rajani Srinivasan, nga Universiteti Shtetëror Tarleton, në një video shpjeguese.

Bamja përdoret si një agjent trashësues në shumë kuzhina. Është gjithashtu një element kryesor i kuzhinës në Azinë Jugore, ku quhet bhindi.

Hulumtimi i kaluar i Srinivasan kishte ekzaminuar se si nga bamjet dhe bimët e tjera mund të largonte ndotësit me bazë tekstili nga uji dhe madje edhe mikroorganizmat, dhe ajo donte të shihte nëse kjo do të zbatohej në mënyrë të barabartë për mikroplastikën.

Mikroplastikat kanë treguar se dëmtojnë peshqit në disa mënyra, duke nisur nga nga prishja e sistemeve të tyre riprodhuese deri te pengimi i rritjes dhe shkaktimi i dëmtimit të mëlçisë.

Rreth tetë miliardë tonë plastikë e prodhuar që nga vitet 1950, më pak se 10 përqind e të cilave është ricikluar.

Pjesa tjetër përfundimisht prishet dhe gjendet sot në çdo cep të globit, nga oqeanet dhe rrugët ujore te ajri dhe toka, si dhe ushqimi ynë.

Dyshohet se mund të ketë ndikime shëndetësore te njerëzit, megjithëse nevojiten më shumë kërkime. Mikroplastika gjithashtu mund të jetë kancerogjene dhe mutagjene, që do të thotë se ato potencialisht mund të rrisin rrezikun e kancerit dhe mutacioneve të ADN-së.

Trajtimi tipik i ujërave të zeza heq mikroplastikën në dy hapa.

Së pari, ato që notojnë hiqen nga maja e ujit. Megjithatë, këto përbëjnë vetëm një pjesë të vogël, dhe pjesa tjetër hiqet duke përdorur flokulantë, ose kimikate ngjitëse që tërheqin mikroplastikë në grumbuj më të mëdhenj.

Grumbullimet zhyten në fund dhe më pas mund të ndahen nga uji.

Problemi është se këta flokulantë sintetikë, të tillë si poliakrilamide, mund të shpërbëhen në kimikate toksike.

Pra, Srinivasan dhe kolegët filluan të hetojnë se si do të funksiononin ekstraktet e bamjeve, aloe, kaktus , fenugreek, tamarind dhe psyllium të blerë në supermarket.

Ata testuan zinxhirë karbohidratesh, të njohura si polisaharide, nga bimët individuale, si dhe në kombinim, në ujë të ndryshëm të ndotur me mikroplastikë, duke ekzaminuar para dhe pas imazheve mikroskopike për të përcaktuar se sa grimca ishin hequr.

Ata zbuluan se polisaharidet nga bamjet e çiftëzuara me ato nga fenugreek mund të largonin më së miri mikroplastikën nga uji i oqeanit, ndërsa polisaharidet nga bamjet e çiftëzuara me tamarindin funksiononin më mirë në mostrat e ujërave të ëmbla.

Në përgjithësi, polisaharidet me bazë bimore funksionuan po aq mirë ose më mirë se poliakrilamide. Në mënyrë thelbësore, kimikatet me bazë bimore janë jo toksike dhe mund të përdoren në impiantet ekzistuese të trajtimit.

Në fund të fundit, tha Srinivasan, ajo shpreson të zgjerojë dhe komercializojë procesin, duke mundësuar akses më të madh në ujë të pijshëm të pastër dhe më të sigurt.

Për t’u bërë pjesë e grupit “Balkanweb” mjafton të klikoni: Join Group dhe kërkesa do t’ju aprovohet menjëherë. Grupi Balkanweb

Burimi informacionit @BalkanWeb: Lexo me shume ne : www.botasot.al

Spread the love

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.