“Sono un italiano vero”, historia e refuzimit pas hitit të Toto Cutugno-s, Adriano Celentano rrëfen: I thashë që nuk do të këndoja kurrë

Lidhja mes Toto Cutugno dhe Adriano Celentano ka qenë gjithmonë e fortë. Toto shkroi hite të shkëlqyera për Celentanon, duke filluar me “Soli”, me të cilin dominonte listat në fund të viteve ’70. Por ishte një moment vendimtar në karrierën e të dyve, një lloj dere rrëshqitëse, të cilën i njëjti Adriano e kujtoi në homazhet për kolegun e tij që vdiq të martën në moshën 80-vjeçare: refuzimi për të kënduar “L’Italiano”, që ishte kompozuar për të.

“Ndonjëherë skrupuloziteti i tepërt mund të kthehet në budallallëk botëror”, shkroi Celentano.

Toto Cutugno midis fundit të viteve ’70 dhe fillimit të viteve ’80 ishte një këngëtar-kantautor mjaft i njohur, me një Festival të Sanremos të fituar në vitin 1980 me “Solo noi” dhe një karrierë solo ende në hapësirë. Medalja e vërtetë që mund t’i ngjitej në gjoks në atë moment ishte se ai kishte shkruar një sukses të madh për idhullin e tij, Adriano Celentano, “Soli”, dhe më pas një album të tërë, “Il tempo se ne va” (1981), gjithashtu shumë me fat.

Ja pse në vitin 1982 kur shkroi “L’Italiano” së bashku me Cristiano Minellonon, mendimi shkon menjëherë tek Adriano, është kënga perfekte për të! Por Celentano nuk është i të njëjtit mendim dhe është ai që e kujton në postimin e publikuar për të përshëndetur mikun e tij shumëvjeçar.

“Përshëndetje Toto! Më kujtohet që ishim në makinë… një Fiat 500 mendoj, dhe ti insistoje që të regjistroja “L’Italiano” – shkruan Celentano në kanalet e tij sociale.

“Një bombë fantastike sapo përfundoi natën përpara se të takoheshim.
‘Nuk kam fjetur gjithë natën -më the- duke menduar për suksesin që do të kemi, ti si interpretues dhe unë si autor”, kënga ishte vërtetë e fortë!!! Por ajo që me frenoi më shumë nga të gjitha ishte fjalia më e rëndësishme: “Unë jam një italian i vërtetë”. Një frazë e pazëvendësueshme mbi të gjitha, pasi pikërisht mbi këtë qëndron e gjithë skela e asaj vepre të madhe.
Dhe duke dëgjuar veten të thosha: “Unë jam një italian i vërtetë”, më dukej sikur doja të ngrihesha. Ai nuk u besonte veshëve: “por ti nuk e kupton që është pikërisht kjo çështja, e shkrova duke menduar për ty, sepse vërtet je një italian i vërtetë”.
“Po, e di”, – i thashë – por nuk kam dëshirë ta them unë. Jo gjithmonë, por ndonjëherë shumë skrupulozitet mund të kthehet në budallallëk mbarëbotëror. Por edhe pse ti e ke kënduar siç do ta këndoja unë, sot, nëse do të më duhej ta këndoja përsëri, unë do ta këndoja pikërisht ashtu siç e këndove ti! Ti ishe dhe do të mbetesh, një i madh i paharrueshëm! Të dua shumë. Adriano”.

Celentano e përkufizon atë si “budallallëk botëror” dhe në fakt është e vështirë ta përkufizosh ndryshe në retrospektivë. Sepse zhgënjimi fillestar i Cutugno-s kur pa propozimin e tij të refuzohej, kthehet në një fat të madhe. Mbrojtësi i Festivalit të Sanremos, Gianni Ravera, e bindi Toton që ta këndonte vetë këngën, me të cilën u prezantua në Festivalin e 1983.

Për publikun ishte një triumf, ovacione dhe hedhje lulesh në çdo shfaqje, por për juritë është jo e njëjta gjë: Tiziana Rivale fiton me “Sarà quel che essere”, “L’Italiano” renditet vetëm e pesta. Por nga ana tjetër është më e votuara me kartolina Totip, e cila vetëm nga viti në vazhdim do të bëhet metoda zyrtare e votimit për të vendosur fituesin. Është treguesi që publikut të gjerë i pëlqeu kënga. Dhe në fakt do të bëhet një klasik i mrekullueshëm, gjithashtu i dashur ndërkombëtarisht, i aftë për të shitur 100 milionë kopje duke e bërë Toto-n një ikonë (edhe pse shumë i kritikuar në atdhe). Dhe e gjitha kjo falë refuzimit të madh të Celentanos.

Për t’u bërë pjesë e grupit “Balkanweb” mjafton të klikoni: Join Group dhe kërkesa do t’ju aprovohet menjëherë. Grupi Balkanweb


Burimi informacionit @BalkanWeb: Lexo me shume ne : bota sot www.botasot.al

Spread the love

Similar Posts